لرستان پر آب در بحران آب

به اعتراف رسانه‌های حکومتی استان لرستان که همیشه یکی از استانهای پرباران به‌شمار می‌رود در معرض خشکسالی قراردارد زیرا هیچ سیستم ذخیره‌سازی آب ندارد.
این استان که بعد از حوضه آبریز خزر دومین حوضه پر باران ایران است، هر ساله با مشکل خشکسالی و کمبود آب دست به گریبان است.

هر ساله میزان قابل توجهی از آبهای سطحی این استان هدر رفته و نکته جالب‌تر این‌که در اوج بارندگی‌های استان، کارگزاران رژیم تازه به فکر برطرف کردن مشکلات فنی سدها می‌افتند.

چندی پیش که بارندگیهای شدید و سیلاب خسارت زیادی به بار آورد متأسفانه اقدامی در راستای ذخیره روان آب‌ها نشد به‌طوری‌که از 13 میلیارد مترمکعب روان آبی که در استان وجود داشت تنها 90 میلیون مترمکعب یعنی کمتر از یک درصد آن مهارشده است.

عدم مدیریت و برنامه‌ریزی صحیح در کنترل منابع آبی به‌وقوع خشک‌سالی کمک کرده که در این شرایط اقداماتی در راستای حفر چاه‌های غیرمجاز و افزایش استفاده از منابع آب زیرزمینی انجام می‌شود که استان را با بحران آب روبه‌رو می‌کند.

طی سالهای اخیر خشک‌سالی‌های استان شدت بیشتری گرفته و این بحران آب در شهرستانهای کوهدشت و رومشکان مشهودتر است به‌ طوری‌که دشت‌های این شهرستانها با بحران جدی آب مواجه‌اند و سطح آب‌ زیرزمینی این مناطق تا 40 متر پایین آمده و دشت ممنوعه اعلام‌ شده‌اند.

خشک‌سالی‌های پی‌درپی و درنتیجه کاهش روان آب‌های سطحی سبب شده تا کشاورزان آسان‌ترین راه را برای تأمین آب مورد نیاز خود یعنی استفاده از چاه‌ها را برگزیده و به‌دلیل عدم نظارت کافی بیش از پروانه بهره‌برداری از منابع آب زیرزمینی استفاده کنند.

یک کارشناس منابع آب استان لرستان به خبرگزاری نیروی تروریستی قدس موسوم به تسنیم گفت: «آب‌های زیرزمینی یکی از اصلی‌ترین منابع تأمین آب در بخش‌های مختلف کشاورزی، شرب و صنعت است… بیش از نیمی از منابع آبی مصرف شده در بخش کشاورزی از منابع زیرزمینی و عمدتاً چاه‌ها حاصل می‌شود که به علت برداشت بی‌رویه اغلب آبخوانهای استان لرستان که از ذخایر استراتژیک و مهم برای نسل آینده محسوب می‌شوند در معرض تهدید و انهدام قرار دارند».

بهزاد جوادی در رابطه با عواقب برداشت بی‌رویه آبهای زیرزمینی افزود: «برداشت مازاد آب‌های زیرزمینی سبب بروز مشکلاتی هم‌چون کاهش آبدهی چاه‌ها، چشمه‌ها، قنوات، تغییر محل و کف شکنی مکرر چاه‌ها، عوارض منفی ناشی از نشست زمین و کاهش ظرفیت مخزن طبیعی، ایجاد محدودیت در مصارف کشاورزی، صنعت و شرب، افزایش هزینه‌های تأمین انرژی مانند برق، سوخت و افت کیفی منابع آب و شور شدن تدریجی آنها می‌شود».